Alweer over geld: milo

Afgelopen weekend las ik dat Hans Wijers als bestuursvoorzitter van AKZONobel in 2010 € 4.968.520 bruto zou hebben verdiend. Het inkomensplaatje werd wat vertekend vanwege allerlei bonussen uit voorgaande jaren. Dus feitelijk verdiende Wijers heel wat minder, zijn basissalaris is slechts € 765.000 bruto.

Hoe zich dat verhoudt met een gemiddeld ministerssalaris werd in de Volkskrant voorgerekend.

Interessanter lijkt het mij het eens te vergelijken met het wettelijk minimumloon, officieel afgekort tot WML. Dat is het loon dat je volgens de overheid minimaal moet ontvangen voor een maand – hard -  werken. Voor 2011 is het vastgesteld op € 1.425 bruto per maand. Royaal rekenend (maal 13,96) komt dat neer op € 19.893, zeg nou even voor het gemak € 20.000 op jaarbasis.

Als het waar is dat Wijers in 2010 € 4.968.520 ontvangen heeft, dan is dat 248,4 maal het minimumloon. Ik kan me daar eigenlijk geen voorstelling van maken. Hij zelf ook niet, denk ik zo.

Misschien is het wel een aardig idee om, als we spreken over jaarinkomens, er voortaan bij te zetten hoeveel keer het minimumloon dit is. Dus bijvoorbeeld de bestuurder van de kinderopvanginstelling in het voorgaande blog met € 115.000 (5,7 milo). Minister Maxime Verhagen 7,2 milo d.w.z. € 144.000.

De beroemd geworden Balkendenorm oftewel het Gemiddelde belastbaar loon van Onze Ministers: goed voor € 188.000 (9,4 milo).

Cijfers alleen zeggen vaak nog niet genoeg. Het is ook goed je voor te stellen wat je met bijvoorbeeld 9 milo kunt doen. De basis-milo gebruik je natuurlijk voor je basisbehoeften. De 2^e milo kun je bijvoorbeeld  besteden aan uit eten gaan en luxer thuis eten. De 3^e  en 4^e stop je in je auto of je huis, de 5^e kan dan aan vakantie besteed worden en de 6^e aan theater- en operabezoek. Wat vergeet ik nog: oh ja, aan kleding kan je ook nog wel een milo’tje kwijt. Heb ik nóg 2 milo over in het geval van Onze Ministers.

Daarom ben ik zo nieuwsgierig naar de dingen waaraan Hans Wijers zijn 248,4 milo uitgeeft. Het gaat mijn voorstellingsvermogen ver te boven. Een serieus gesprek tussen hem en een man die een jaar hard heeft moeten werken voor zijn € 20.000 en daar alles van moest betalen lijkt me een geestverruimende ervaring, voor beiden vermoedelijk.

Geldverspilling bij besturen van publieke organisaties

Tja, dat is het risico van het inzenden van een brief naar de rubriek Opinie & Debat van de Volkskrant: je tekst kan ingekort worden en over de kop heb je niets te zeggen.

Als ik iets in de krant lees waarover ik verontwaardigd ben, klim ik in de pen. Zeker als ik het idee heb dat een verschijnsel sluipenderwijs zijn intrede heeft gedaan en er niet meer kritisch naar gekeken wordt. Zo viel mijn oog op een advertentie voor een directeur/bestuurder in de kinderopvang die de lieve som van 115.000 euro moest gaan verdienen. Een beetje baan moet toch minstens een ton opleveren tegenwoordig, ook in de publieke sector. Belachelijk. Wat zou je dáárvoor moeten doen vroeg ik me af. Nou, dat stond in bijzondere bewoordingen beschreven in de advertentie. Ik lag in een deuk. Nu kan ik me over kinderopvang toch al zo opwinden, dus dacht ik in eerste instantie: laat toch zitten.

Echter, een paar dagen erna verscheen in de Volkskrant van 14 februari een stuk van een onderwijsdirecteur over de geldverslindende bestuurders in het onderwijs. Dit als reactie op een stuk van Frank Kalshoven die meende dat schoolmanagers niet kunnen rekenen.

Toen meende ik er alsnog goed aan te doen deze geldverspilling, die niet alleen binnen het onderwijs plaatsvindt, maar ook bij de kinderopvang, het bibliotheekwezen, de jeugdzorg en allerlei andere onderdelen van de publieke sector, aan de kaak te stellen.

Overigens moest ik helemaal grinniken toen afgelopen weekend op de voorpagina een advertentie stond voor een directeur/bestuurder in de jeugdzorg, die ca. 110.000 euro moest gaan verdienen. 5.000 euro minder, dat dan weer wel.

Hieronder de – al door mijzelf ingekorte – tekst van mijn ingezonden stukje, dat helaas vandaag nóg verder ingekort in de Volkskrant stond. De oorspronkelijke kop was kort maar krachtig. In de kop die er nu boven staat (advertentie illustreert wat er mis met bestuurders) is helaas een foutje geslopen…. Tja, dat is het risico.

Geldverspilling

Marcel Gerritse wijst in Opinie & Debat van 14-02-2011 op de geldverslindende bestuurders in het onderwijs en de gekte van de – soms uit één persoon bestaande - Colleges van Bestuur en Raden van Toezicht. Helaas vindt dezelfde geldverspilling ook plaats in het bibliotheekwezen, de kinderopvang, de jeugdzorg en ga zo nog maar even door. Kapitalen komen terecht in de portemonnees van bestuurders onder het mom van professionalisering. Alsof maatschappelijke vraagstukken, zoals een goed onderwijs, een goede bibliotheek e.d. niet door intelligente personen die de helft minder verdienen zouden kunnen worden opgelost.

Een mooi voorbeeld van deze idioterie stond in de zaterdageditie van de Volkskrant. Een directeur/bestuurder voor de kinderopvang werd gezocht. Jaarsalaris ca. 115.000 euro – er viel nog iets te onderhandelen kennelijk. Benodigde kwaliteiten: scherp oog voor veranderingen aan de vraagzijde…. weet kansen te creëren en te verzilveren …. veranderingsprocessen rondom profilering, portfolio en cultuur (bént u daar nog?) …. weet nieuwe doelgroepen (?) te lokaliseren  … heeft een heldere visie op de markt … veel potentiële partners én concurrenten.

En, last but not least, en zeer tot mijn geruststelling: de Code Governance Kinderopvang is leidraad voor het bestuur. De finalisten van het Leids Cabaretfestival schijnen dit jaar wat tegengevallen te zijn. Geen wonder: humor ligt gewoon op straat.

Het ergste is nog dat door deze zogenaamde professionalisering, schaalvergroting en marktwerking noch “de klant” noch “het product” erop vooruit zijn gegaan. Onpersoonlijk, afstandelijk, niet meer weten waar het werkelijk over gaat, geen betrokkenheid voelen… dát zijn de kernwoorden die je hoort als je je oor te luister legt in de betreffende werkvelden.

Glinsterende folders, flitsende websites, woordvoerders en wat dies meer zij, maar wat schiet de burger die gewoon, zoals ie al jaren gewend is, een boek wil lenen er mee op?  Is de kwaliteit van het onderwijs verbeterd door al die professionele bestuurders? Garandeert de bureaucratische, papieren werkelijkheid van het HKZ keurmerk de pedagogische kwaliteit van alle kindercentra van een kinderopvanginstelling die er trots op is meer dan 10.000 kinderen op te vangen?

Hoog tijd voor linkse politici om in te grijpen!