Op Internationale Vrouwendag 2013, afgelopen vrijdag dus,
stond er in de Volkskrant een artikel over kinderopvang met de titel “Zij
kunnen het niet betalen”. In drie situatieschetsen werd duidelijk gemaakt wat
er aan de hand is. Mireille, Isis en
Anju hebben een probleem, zij kunnen de hoge kosten voor de kinderopvang niet
meer betalen en zijn op zoek gegaan naar andere opvangmogelijkheden.
Er vallen een paar dingen op:
·
dat een kind moet worden opgevangen is het
probleem van de vrouw
·
wie zich moet aanpassen aan de nieuw ontstane
situatie is de vrouw
·
over de man wordt in het artikel alleen
opgemerkt dat hij full time werkt.
En de vrouwenbeweging maar denken dat kinderopvang het
probleem is, c.q. de overheid die er geen geld voor beschikbaar stelt.
Maar zolang die vrouwen geen serieus beroep doen op hun man en
een navenante bijdrage van hem als ouder verlangen in de opvoeding van hun
beider kinderen en mannen de gelegenheid bieden die verantwoordelijkheid te ontlopen
zal er over 25 jaar nog niets wezenlijks veranderd zijn in het verschil in
economische positie van mannen en vrouwen.
Dat is op zich niet erg zolang iedereen tevreden is met die
verschillen. De vrouwenbeweging streeft echter, mijns inziens terecht, de economische zelfstandigheid van vrouwen na.
Wil je dat bereiken, zonder dat ten koste te laten gaan van kinderen, dan
zullen mannen een beetje moeten inschikken en hun deel van de opvoeding voor
hun rekening moeten nemen. Het nieuwe ouderschap dus. Samen een aantal jaren minder
werken zodat je zelf je kinderen kunt grootbrengen.
Chapeau dus voor Lodewijk Asscher die het onlangs waagde over “luizenvaders”
te spreken. Een voorzichtig begin? Het goede voorbeeld? Ik hoop het van harte,
het zou een wezenlijke bijdrage kunnen leveren aan een slotoffensief op
emancipatievlak. Hoeven we misschien in 2038 niet wéér te constateren dat er nog nauwelijks iets veranderd is. Ik hoop het van harte.
