Een zaaltje met bezorgde 80- en 90-plussers in een kring en
een enkele jongere senior die is meegekomen met zijn vader of moeder om te
horen wat Icare van plan is met de dagactivering.
Het afgelopen jaar werd er in dreigende taal in de
Nieuwsbrieven gepreludeerd op de vele veranderingen die er in de zorg op komst
zijn en die ook gevolgen zouden hebben voor de dagactivering. Sommige ouderen
hebben slapeloze nachten van het tobben over hoe het nu toch verder moet. Ze
zijn verknocht aan hun vaste groep met mensen met wie ze een paar keer per week
aan de dagactivering deelnemen. Een andere groep, op een andere plek, ze moeten
er niet aan denken.
De medewerker van Icare begint zijn verhaal met de missie en
visie, praat over liefde voor de mensen en dat hij graag wil weten wat hun
wensen zijn. Dat er een kanteling in het denken over zorg zal moeten
plaatsvinden omdat het allemaal te duur wordt etc.
De ouderen zijn vooral bezorgd of de dagactivering met hun
vaste begeleiders kan blijven bestaan. Als er geen geld meer is om ruimte te
huren, mag Icare de woonkamer van één van de ouderen wel als ruimte gebruiken.
Een andere oudere suggereert dat ze wel een eigen bijdrage wil betalen. Waarop
iemand gelukkig te berde brengt dát ze allemaal allang een eigen bijdrage
betalen om deel te nemen. En ook wettelijk is het Icare verboden om een extra
eigen bijdrage te vragen zo blijkt.
Maar Icare komt wel € 200.000 tekort. De chauffeurs van de
firma Noot die de mensen naar de dagactivering brengen kan Icare straks ook
niet meer betalen. Ze kregen eerst € 21 per “vervoersbeweging” en nu nog maar €
7, dus ja, wat wil je. Dus nu is het plan om vrijwilligers te vragen dat werk
te gaan doen.
Tegen dat de chauffeurs hun baan zo kwijtraken en dan straks
zeker als vrijwilliger dit werk kunnen gaan doen, wordt geprotesteerd. Dat is
geen wenselijke ontwikkeling. Maar volgens de Icare medewerker kan het niet
anders.
Even later blijkt – tussen de regels door - dat zélfs wordt
overwogen om de professionele zorgmedewerkers van de dagactivering te vervangen
door vrijwilligers!
Wij zijn verbijsterd. We hadden verwacht dat de Icare
medewerker pal zou gaan staan voor de goede professionele zorg en veilig
vervoer en op de bres zou springen voor de klanten, maar dat was een grote
misrekening.
Rekent u even mee?
Icare maakt deel uit van Espria, de organisatie die over
2012 een geconsolideerd resultaat van € 27,3 miljoen positief had. Volgens de
Icare medewerker was het maar € 16,5 miljoen, ook geen klein beetje, en die was
bestemd voor innovatie. Maar ik zou toch zeggen dat pas als een organisatie
zijn primaire taken naar behoren uitvoert, er financiële ruimte is voor innovatie.
Het kan niet zo zijn dat beknibbeld wordt op de dagactivering, terwijl er
miljoenen winst wordt gemaakt. Bovendien kan dan beter eerst op de driehoofdige
raad van bestuur die notabene in 2013 nog met een vierde lid is uitgebreid en
die samen bijna € 1 miljoen opsouperen bezuinigd worden.
Maar het gaat ook over taal.
We definiëren problemen gewoon anders en dan zijn ze
eigenlijk al opgelost. Zo simpel is het.
Want dat de professionals door de vrijwilligers vervangen
gaan worden (alleen op de werkvloer natuurlijk niet in de hogere regionen),
hadden we al kunnen weten. In het jaarverslag van 2012 van Espria valt namelijk
het volgende te lezen:
“De vraag van veel mensen is geen zorgvraag, maar een vraag
die voortvloeit uit de meest voorkomende ouderdomsziekten, namelijk
eenzaamheid, verveling, een gevoel van onveiligheid en het gevoel er niet meer
toe te doen. En dat zijn lévensvragen en geen gezondheidsvragen. Zorgaanbod
helpt niet”.
Kijk aan!! En van het leven weet iedereen ten slotte, daar
hoef je niet voor te zijn opgeleid. Lees
maar verder:
“De levensvragen vragen om een integrale benadering, om het
stimuleren van eigen kracht en burgerkracht. Daar zit vaak de oplossing al”.
Kortom: regelt u het allemaal maar lekker zelf. Heel
bijzonder om zo tegen je klanten aan te kijken. Ouderen die juist vanwege
ziekte en gebrek een beroep op je organisatie doen. Waren ze nog redelijk
gezond, dan zouden ze niet om hulp durven vragen. Konden de mantelzorgers het
allemaal nog gemakkelijk zelf aan, dan zouden ze niet bij je durven aankloppen.
Maar die mantelzorger heeft niets met zorg te maken en is
eigenlijk heel simpel een medeburger die met zijn burgerkracht de levensvragen
van de ouderen als vrijwilliger moet zien op te lossen en moet leren naar
mogelijkheden te kijken.
En zo denken de professionele praters en rekenaars in de
zorg de professionele doeners te kunnen weg bezuinigen. Ik dacht het toch niet.
