Een beetje

In de Volkskrant van zaterdag 25 oktober las ik in de column van Aleid Truijens over de HEMA de zin:

“Het was toen een beetje zielige winkel”

in plaats van

Het was toen een beetje een zielige winkel (wat ik zelf geschreven zou hebben).

Aangezien ik er in de Dikke van Dale niets over aantrof, was ik benieuwd welke zin correct Nederlands is. Moet het mét of zónder dat extra “een”? Of zijn wellicht beide mogelijkheden juist? Misschien zit er zelfs betekenisverschil tussen?

In zo’n geval biedt de Taaladviesdienst van Onze Taal uitkomst. Die kun je gewoon een e-mail sturen en dan krijg je een informatief antwoord. Zo ook nu. Wat blijkt?

‘Een beetje zielige winkel’ is een correcte formulering. ‘Een beetje een zielige winkel’ is trouwens ook goed. In beide gevallen is er iets vreemds aan de hand. Hierover heeft in 2009 al een stukje op de Onze Taal Taalkalender gestaan:

“Een beetje lastig geval is juist. Een geval dat lastig is, is een lastig geval. Een geval dat ‘een beetje’ lastig is, zou je eigenlijk een een beetje lastig geval moeten noemen. Maar twee keer een na elkaar leest niet prettig. Daarom wordt er ofwel één een weggelaten (een beetje lastig geval), of wordt een beetje als bepaling helemaal vooraan gezet (een beetje een lastig geval).

Die laatste mogelijkheid is er niet bij vergelijkbare uitdrukkingen als een tik(kelt)je, een ietsiepietsie of een fractie: in plaats van een tikje een verlegen jongen, een fractie een hogere omzet, etc. blijft één een achterwege: een tikje verlegen jongen, een fractie hogere omzet.”

Tóch leuk om te weten.

14+ nummer..... ooit van gehoord?

“Gemeenten zijn er voor hun burgers. Zij zorgen ervoor dat burgers snel en begrijpelijk antwoord krijgen op hun vragen. Een van de eerste stappen om dit te bereiken is de landelijke invoering van een eenvoudig en herkenbaar telefoonnummer voor iedere gemeente: het 14+ nummer”.

Zo begint het hoofdstukje “14+ netnummer in het kort” van het Kwaliteits Instituut Nederlandse Gemeenten (KING).

Laat ik nou mijn eigen gemeente reuze gemakkelijk kunnen bereiken op het gewone telefoonnummer dat onder het kopje “contact” te vinden is op de gemeentelijke website. Maar nu moest ik een keer de gemeente te pakken zien te krijgen waar mijn ouders wonen, Ede. Díe gemeente is voortvarend te werk gegaan en maakt al gebruik van het 14+ nummer.  Dat wil zeggen, je tikt in: 14 en dan nog het oude netnummer erachter. Voor Amsterdam dus: 14020, voor Ede:140318.  

Duidelijk.

Met mijn vaste telefoon, die ik via xs4all heb lopen, krijg ik de Gemeente Ede echter niet aan de lijn. Een juffrouw met zwoele stem zegt: “Dit nummer is niet toegewezen; uw oproep kan niet uitgevoerd worden”. Wel sodeju!

Van alles geprobeerd en lang gezocht op de website van de Gemeente Ede, tot ik eindelijk het oude telefoonnummer vond: 0318 – 680911dat gelukkig nog bleek te werken.

Het KCC (Klant Contact Centrum) Ede zei, toen ik de eerste keer meldde dat ze niet te bereiken waren via dat bijzondere 14+ nummer,  dat ze nog niet hadden gemerkt dat burgers hier last van hadden. Wat wel komisch is natuurlijk, want tja, wie het KCC op het 14+ nummer niet kan bereiken via zijn vaste telefoon krijgt het KCC immers never-nooit-niet aan de lijn, tenzij het volhouders zijn.

De tweede keer dat ik het KCC aan de lijn had (via het oude nummer) en hen er nogmaals op attent maakte, was de reactie: dat ligt aan uw provider. Tja.

Dan maar even uitzoeken wie er verantwoordelijk is voor invoering van dat 14+ nummer.

Dat blijkt het Kwaliteits Instituut Nederlandse Gemeenten (KING) te zijn. Ik meld daar via een e-mail en via twitter het probleem dat ik als eenvoudige burger ondervind bij het bereiken van een gemeente en dat ik er via xs4all achter ben gekomen dat ik *# voor het 14 nummer moet intikken.  

Dat het wellicht handig is om dat op de websites van de gemeenten expliciet te vermelden.

De reactie van KING: sommige gemeenten melden dat al op hun website. EN: dat de tip is toegevoegd op de KING-site.

Ik kijk op de KING-site: er staat nu bij “Storingen” dat het bellen van een 14+ nummer met een aantal door xs4all geleverde modems (Fritzbox) problemen kan opleveren. In dat geval wordt aangeraden om eerst *# te kiezen, gevolgd door het 14+netnummer van de gewenste gemeente.

Dat wekt toch een beetje de indruk alsof ik als burger een grote sufferd ben, terwijl ik íedereen kan bereiken op mijn vaste telefoon, behálve de gemeenten die het nieuwe 14+ nummer gebruiken!

Was de Gemeente er niet voor de burger?

Als je dan als overheid verzint dat een nieuw nummer handiger is (voor wie?), zoek dan eerst goed uit d.m.v. TESTEN of dat wel voor alle burgers geldt! En zo nee, zet er dan direct bij hoe de verschillende groepen burgers de gemeente dan nog WEL kunnen bereiken.

Hoe moeilijk kan het zijn?

Loon naar werken & werken voor niks

Pas als ouders voor één van de taken die horen bij het grootbrengen van kinderen anderen inschakelen, merken ze dat het dán opeens betaald werk is, terwijl zíj werkten voor niks.

Als ze voor de spreekwoordelijke reinheid van huis en kleren een huishoudelijke hulp inhuren die voor ze poetst, wast en strijkt, moeten ze daar flink voor dokken.

Als ze besluiten zelf betaald werk te gaan doen en hun kroost naar de crèche brengen, is dat zelfs zó duur dat de overheid bijspringt en hen voorziet van een kinderopvangtoeslag. 

Zo bezien is het eigenlijk verbazingwekkend dat ouders geacht worden het opvoedkundige werk gratis en voor niks te doen. Temeer daar voor de samenleving welopgevoede kinderen van het grootste belang zijn. Dat wordt vooral duidelijk als er iets misgaat met de opvoeding. Dit weer corrigeren kost de samenleving kapitalen.

Vandaar de vraag waarom alleen óuders voor die belangrijke opvoedingstaken niets betaald krijgen en alle anderen die opvoedingstaken uitvoeren wel.

Het is zelfs nog sterker.

Kabinet en kamer hebben onlangs in een wetsvoorstel allerlei kindregelingen dusdanig aangepast dat werken meer loont, zo lees ik op de site van de belastingdienst. Hiermee wordt niet het werk dat verbonden is aan het grootbrengen van je kinderen bedoeld, maar wel ál het andere werk.

En zo stimuleert de overheid ouders zoveel mogelijk anderen betaald voor hun kinderen te laten zorgen en zelf ander betaald werk te gaan doen, desnoods het zorgen voor andermans kinderen.

We zouden óók kunnen zeggen: ouders, jullie hoeven niet langer te werken voor niks. Jullie krijgen allebei een dusdanige tegemoetkoming van de overheid voor jullie belangrijke opvoedkundige werk dat jullie, samen met het inkomen dat je andere baan oplevert, kunt rondkomen.

Dat doet recht aan het belang van opvoeden en komt ook de emancipatie ten goede.