Pas als ouders voor één van de
taken die horen bij het grootbrengen van kinderen anderen inschakelen, merken
ze dat het dán opeens betaald werk is, terwijl zíj werkten voor niks.
Als ze voor de spreekwoordelijke
reinheid van huis en kleren een huishoudelijke hulp inhuren die voor ze poetst,
wast en strijkt, moeten ze daar flink voor dokken.
Als ze besluiten zelf betaald
werk te gaan doen en hun kroost naar de crèche brengen, is dat zelfs zó duur
dat de overheid bijspringt en hen voorziet van een kinderopvangtoeslag.
Zo bezien is het eigenlijk
verbazingwekkend dat ouders geacht worden het opvoedkundige werk gratis en voor
niks te doen. Temeer daar voor de samenleving welopgevoede kinderen van het
grootste belang zijn. Dat wordt vooral duidelijk als er iets misgaat met de
opvoeding. Dit weer corrigeren kost de samenleving kapitalen.
Vandaar de vraag waarom alleen óuders
voor die belangrijke opvoedingstaken niets betaald krijgen en alle anderen die
opvoedingstaken uitvoeren wel.
Het is zelfs nog sterker.
Kabinet en kamer hebben onlangs
in een wetsvoorstel allerlei kindregelingen dusdanig aangepast dat werken meer
loont, zo lees ik op de site van de belastingdienst. Hiermee wordt niet het
werk dat verbonden is aan het grootbrengen van je kinderen bedoeld, maar wel ál
het andere werk.
En zo stimuleert de overheid
ouders zoveel mogelijk anderen betaald voor hun kinderen te laten zorgen en
zelf ander betaald werk te gaan doen, desnoods het zorgen voor andermans
kinderen.
We zouden óók kunnen zeggen:
ouders, jullie hoeven niet langer te werken voor niks. Jullie krijgen allebei
een dusdanige tegemoetkoming van de overheid voor jullie belangrijke
opvoedkundige werk dat jullie, samen met het inkomen dat je andere baan
oplevert, kunt rondkomen.
Dat doet recht aan het belang
van opvoeden en komt ook de emancipatie ten goede.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten