Internationale Vrouwendag 2038

Op Internationale Vrouwendag 2013, afgelopen vrijdag dus, stond er in de Volkskrant een artikel over kinderopvang met de titel “Zij kunnen het niet betalen”. In drie situatieschetsen werd duidelijk gemaakt wat er aan de hand is.  Mireille, Isis en Anju hebben een probleem, zij kunnen de hoge kosten voor de kinderopvang niet meer betalen en zijn op zoek gegaan naar andere opvangmogelijkheden.

Er vallen een paar dingen op:

·         dat een kind moet worden opgevangen is het probleem van de vrouw

·         wie zich moet aanpassen aan de nieuw ontstane situatie is de vrouw

·         over de man wordt in het artikel alleen opgemerkt dat hij full time werkt.  

En de vrouwenbeweging maar denken dat kinderopvang het probleem is, c.q. de overheid die er geen geld voor beschikbaar stelt.

Maar zolang die vrouwen geen serieus beroep doen op hun man en een navenante bijdrage van hem als ouder verlangen in de opvoeding van hun beider kinderen en mannen de gelegenheid bieden die verantwoordelijkheid te ontlopen zal er over 25 jaar nog niets wezenlijks veranderd zijn in het verschil in economische positie van mannen en vrouwen.

Dat is op zich niet erg zolang iedereen tevreden is met die verschillen. De vrouwenbeweging streeft echter, mijns inziens terecht,  de economische zelfstandigheid van vrouwen na. Wil je dat bereiken, zonder dat ten koste te laten gaan van kinderen, dan zullen mannen een beetje moeten inschikken en hun deel van de opvoeding voor hun rekening moeten nemen. Het nieuwe ouderschap dus. Samen een aantal jaren minder werken zodat je zelf je kinderen kunt grootbrengen.

Chapeau dus voor Lodewijk Asscher die het onlangs waagde over “luizenvaders” te spreken. Een voorzichtig begin? Het goede voorbeeld? Ik hoop het van harte, het zou een wezenlijke bijdrage kunnen leveren aan een slotoffensief op emancipatievlak. Hoeven we misschien in 2038 niet wéér te constateren dat er nog nauwelijks iets veranderd is. Ik hoop het van harte.