In de Volkskrant van vandaag, 14 augustus jl. staat een artikel over
het hoe en waarom van de babydip. Over één van de stellen die aan het woord
komen staat genoteerd: “We zijn aan het kijken of ze (de vrouw die nu geen
betaald werk heeft) weer gaat werken en zoonlief dus naar een kinderdagverblijf
gaat. Of dat rendabel is moeten we nog uitzoeken”.
En één van de andere vrouwen antwoordt op de vraag wat er
zou moeten veranderen als ze een 2e kind zouden willen nemen: "Ik
denk dat ik dan fulltime moet gaan werken, maar daar heb ik ook zin in”.
De omgekeerde wereld: als ik nog een kind wil, moet ik weer
of meer gaan werken.
Het kind als kostenpost. Het kind als veroorzaker van veel
problemen, nog vóór ie geboren is. Misschien doen we met z’n allen dingen dan
toch niet helemaal goed.
Andere opties zoals: dan moeten we misschien wat zuiniger aan
gaan leven en andere prioriteiten gaan stellen, komen - lijkt het - niet meer
aan bod. Wat een treurigheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten