Op 8 mei '17 stond er een stukje in het FD over carrière maken en kinderen. Ik heb de vrouw in het verhaal door een man vervangen. Je kunt dan nog beter zien hoe het gesteld is met emancipatie in Nederland. Nog een weg te gaan zou ik zeggen.
Het verdrietigste vind ik nog het beeld dat uit het artikel oprijst: alsof de menselijke geest niet in staat is werk zo in te richten dat ouders fatsoenlijk zelf voor hun kinderen kunnen zorgen en dit met - tijdelijk minder - werken kunnen combineren.
Kortom: de inzet van inventiviteit, creativiteit en durf is nodig!
Hieronder het artikel.
‘Ik dacht dat je met
kinderen geen carrière kon maken’
‘Een jaar of 29 was ik toen ik door een headhunter werd
benaderd voor een baan bij Unilever. Ik had gemerkt hoe leuk werk kan zijn,
maar mijn vrouw en ik wilden ook graag kinderen. Ik vroeg me af wat ik zou
zeggen als daar tijdens het sollicitatiegesprek naar gevraagd werd. Ik dacht
nog dat je geen carrière kon maken als je eenmaal kinderen had. Het is me niet gevraagd,
en dat mag officieel ook niet, maar ik had wel een antwoord voorbereid, iets in
de trant van: “Ik weet niet eens of het me gegeven is om kinderen te krijgen”.’
Het was in diezelfde tijd dat een vriend me tijdens een
feestje vertelde over de carrière van zijn broer bij Shell. “Kon dat wel? Hij
heeft toch kinderen?”, zei ik. Toen ik hoorde hoe hij dat deed, ging er ineens
een wereld voor me open. Wow, dacht ik, je kunt dus best kinderen hebben én
fulltime werken! Nu klinkt dat misschien gek, maar halverwege de jaren tachtig
werd daar toch anders over gedacht. Nadat ik op mijn 32ste mijn eerste kind had
gekregen en gewoon was blijven werken, ben ik weleens voor ontaarde vader
uitgemaakt. Mijn vrouw stond achter me, en mijn schoonvader ook, maar ik merkte
wel dat mijn eigen vader het eigenlijk niks vond.’
‘Later vermeldde ik op mijn cv niet dat ik vader was, bang
om in een hokje te worden geduwd. Een executive searcher was daar verbaasd
over, omdat de kinderen toch een wezenlijk onderdeel van mijn leven uitmaken.
Daar geef ik hem gelijk in. Ik zou iedereen adviseren er open over te zijn. Of
het een nadeel is, hangt af van de omgeving en de persoon in kwestie. Bij Unilever
maakte het in elk geval geen enkel verschil. Toen ik een nieuwe functie kreeg,
zei de man van hr ook gewoon dat we even met die benoeming zouden wachten tot
mijn vrouw bevallen was. Ze bemoeiden zich ook niet met de vraag hoe ik het
thuis zou regelen. Daar hadden ze het volste vertrouwen in.’
Tropenrooster
‘Na mijn studie arbeids- en organisatiepsychologie was ik
eerst bij Ballast Nedam aan de slag gegaan als management trainee, en later op
de afdeling human resources. Ik merkte hoe leuk het was om midden in de wereld
te staan. Ik vond het geweldig om me verder te kunnen ontwikkelen bij Unilever.
Ik was niet zozeer bezig met carrière maken, ik volgde mijn ambities. Ik werkte
wel zestig uur per week, maar was er altijd van uit gegaan dat ik zou moeten
stoppen of parttime werken als we kinderen zou krijgen.'
Na dat gesprek met die vriend begreep ik dat het allebei
kon. We hadden het geluk dat we na de geboorte van onze dochter iemand vonden
om voor haar te zorgen, een man die zijn eigen kinderen al had opgevoed, en die
ook nog eens voor ons kookte. De kinderen hadden een tropenrooster. Ze sliepen
langer tussen de middag en bleven dan ’s avonds langer op. Onlangs zeiden mijn
kinderen nog dat ik er tenminste voor ze wás als ik thuis was. Het mooiste
compliment kreeg ik van de juf van de vierde klas, die opmerkte dat ze nooit
geweten had dat ik werkte!’
Geïrriteerd raken
‘Ruim een jaar nadat ons tweede kind geboren werd, ben ik
wel gestopt bij Unilever, al heeft het bedrijf me nog twee leuke banen
aangeboden. Ik realiseerde me dat ik met een driedaagse werkweek geen verdere
carrière meer kon maken. Vier dagen zou misschien nog kunnen. Maar als je echt
aan de top zit, moet je altijd beschikbaar zijn. Je merkt nu al dat mensen
geïrriteerd raken, hoe onterecht ook, als ze horen dat iemand die ze nodig
hebben haar mamadag heeft. Als iemand naar een congres is, heb je dat niet.’
‘Ik wilde echter geen zestig uur per week meer werken. Of ik
mijn eigen kinderen tekort deed, kon ik moeilijk inschatten, maar ik deed in
elk geval mezelf tekort. Dankzij mijn vaderschapsverlof kreeg ik de kans
afstand te nemen tot mijn werk en na te denken of ik mijn leven zo wilde
blijven invullen. Ik ben overgestapt naar Yess International Consultants,
gelieerd aan Egon Zehnder, een bureau dat zich bezighoudt met het zoeken van
talent tussen ongeveer 27 en 40 jaar.'
'Ik ging drie dagen in de week werken, nog steeds veertig
uur per week. Minder dan collega’s, maar dat maakte niet uit omdat ik gewoon
minder opdrachten deed. Het was een feest om de kinderen 's ochtends naar
school te brengen. Ik werkte ’s avonds en vaak ook in het weekend door. Ik was
toen 36. Uiteindelijk werd ik partner bij Yess.’
‘Negen jaar later ben ik voor mezelf begonnen. Mijn bedrijf
De Roedel richt zich op executive and life coaching. Ik wilde nog intensiever
met mensen werken. Het is prachtig werk, elke dag weer. Maar ik was
waarschijnlijk nooit op dit punt uitgekomen als die vriend me destijds op dat
feestje niet over de carrière van zijn broer had verteld.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten