In de OPZIJ van mei 2014 wordt PvdA-Kamerlid Keklik Yücel
geïnterviewd over haar initiatiefwetsvoorstel om ongelijke beloning aan te
pakken. Uitstekend natuurlijk. Jammer genoeg kom ik echter in het interview wel weer het misverstand
tegen dat kinderen beter af zouden zijn met een hoger gezinsinkomen, dan met een
aanwezige ouder.
Het stukje in het interview waar ik op doel, luidt als
volgt: “Vrouwen interpreteren goede zorg voor hun kind als zelf aanwezig zijn,
terwijl een goed gezinsinkomen je kinderen ook meer kan bieden. En je laat zien
dat beide ouders een zinvolle bijdrage leveren aan de maatschappij”.
Wat gaat hier mis?
Allereerst wordt vrouwen hier aangepraat dat méér geld beter
zou zijn dan méér aanwezig zijn als ouder thuis. Niets is minder waar. Er gaat niets
boven ouderlijke aandacht bij de opvoeding van een kind. Je mag jezelf best wijsmaken dat dat niet zo is, maar dan
hou je jezelf voor de gek.
Je zou het beter als argument kunnen inzetten om te
bewerkstelligen dat de vader van je kind méér aanwezig is als ouder thuis. Dan
sla je twee vliegen in één klap. Je geeft het emanciperende goede voorbeeld aan je kinderen dat hun beide ouders een
zinvolle bijdrage leveren aan de maatschappij door én buitenshuis te werken én aanwezig
te zijn als opvoedende ouder thuis.
Daar zit ‘m namelijk het tweede wringende punt: het opvoeden
van je eigen kinderen is de zinvolste bijdrage die je als ouder aan de
maatschappij kunt leveren!
Geen crèche-leidster die dat beter kan, geen
kinderopvangwerkster die jou als ouder kan overtreffen. Dat geldt net zo goed
voor de mannelijke ouder als voor de vrouwelijke ouder.
En het mooiste van alles is nog dat dit óók goed is voor het
bestrijden van ongelijke beloning tussen mannen en vrouwen. Immers, als mannen,
net als vrouwen, wat minder gaan werken als ze een kind hebben gekregen, dan is
het lagere aantal arbeidsuren in ieder geval als oorzaak van ongelijke beloning
weggenomen.
Ouders: aan de slag dus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten