(stukje verschenen in VK-blog van 25 maart 2011)
In de Opzij van april stond in een artikel over Werk en Leven in 2035 de vraag centraal of we over 25 jaar nog steeds in het parttimeparadijs zullen leven of dat we tegen die tijd kinderen via een externe baarmoeder zullen krijgen zodat we altijd kunnen werken.
Alsof er nu al sprake zou zijn van een parttimeparadijs. Niet voor mannen, zo wordt later in het artikel duidelijk. Voor hen is de maatschappelijke norm nog steeds kostwinner zijn en fulltime werken. En die paar parttime werkende mannen die er zijn, proppen dan vaak ook nog zoveel mogelijk uren in de 4 dagen dat ze meestal werken. En wat parttime werkende vrouwen betreft: zij worden onder druk gezet om grotere parttime banen te nemen, liefst zou men zien dat ze fulltime gaan werken.
Het parttimeparadijs wordt kennelijk niet als erg paradijselijk ervaren!
Dat klopt. Parttime werkende vrouwen doen zichzelf namelijk ernstig tekort. Het is DE reden waarom ze de top maar niet bereiken en de enige manier waarop ze daar verandering in kunnen brengen is zich voortaan fulltime gaan wijden aan de arbeidsmarkt. Net als de mannen. Ga maar na.
Na de geboorte van hun eerste kind werkt het merendeel van de mannen gewoon door alsof er niets gebeurd is of regelt het zo dat een patroon van 4 x 9 gevolgd kan worden. Het gemiddelde inkomen van mannen stijgt dan ook door tot ze een jaar of 50 zijn, bij vrouwen neemt het toe tot hun 30e en dan stabiliseert het. In een artikel hierover van het CBS (Sociaal-economische trends 3e kwartaal 2010) las ik dat dit samenhangt met het gegeven dat veel vrouwen rond die leeftijd hun eerste kind krijgen.
Dat veel vrouwen rond hun 30e hun eerste kind krijgen? Krijgen mannen geen kinderen dan? Je zou inderdaad denken van niet. Zou dat de reden zijn dat het inkomen van mannen gewoon kan blijven stijgen tot ze een jaar of 50 zijn? Ze kunnen zich inderdaad, wat de opvoeding van hun kinderen betreft, er met een Jantje van Leiden vanaf maken en zijn dus ten opzichte van hun vrouwen in het voordeel.
Maar hoe verander je dat?
Stel je twee auto’s voor: de ene mét de andere zónder aanhangwagen. De auto zonder zal eerder de finish bereiken. Wil je beide auto’s gelijke kansen geven, dan zijn er volgens mij toch echt twee oplossingen mogelijk: de aanhangwagen loskoppelen of achter de andere auto ook een aanhangwagen hangen.
Waarom wordt die laatste optie toch altijd over het hoofd gezien als het over emancipatie gaat?
Waarom mag Adam niet in het parttimeparadijs leven, samen met Eva? Alsof het leven ook voor mannen niet veel plezieriger is als ze hun werk kunnen combineren met andere belangrijke zaken, zoals: studeren, kinderen grootbrengen, vrijwilligerswerk doen, ouders ondersteunen, hobby’s erop nahouden en dergelijke.
Ook mannen mogen genieten van hun kinderen en zich bevrijden van het juk van de fulltime werkweek en het kostwinnerschap. En vrouwen moeten zich op hun beurt niet alleen verantwoordelijk voelen voor hun kind, maar ook voor het gezinsinkomen.
Er is dus een voor de hand liggend alternatief voor de optie van zoveel mogelijk werken en zo min mogelijk voor je eigen kinderen zorgen, namelijk allebei parttime gaan werken na de geboorte van je kind en samen zelf voor de opvoeding zorgen. Dat komt het welzijn van man, vrouw en kind ten goede.
Het gaat bij emancipatie namelijk om het welzijn van een véél grotere groep mensen dan alleen die paar lieden aan de top, namelijk: al die mannen en vrouwen die de periode dat ze met hun kinderen als gezin samenleven steeds meer als een enerverende, stresserende en uitputtende periode in hun leven ervaren! Dáár moeten we iets aan zien te doen.
En niet door flexibel werken te introduceren of het Nieuwe Werken. Dat beschouw ik als de nieuwste bedreiging voor het gezin met jonge kinderen. Want wie nu nog zeurt dat ie tijd tekort komt is echt een eersteklas loser! Je kunt je werk ten slotte overal en nergens doen, dus ook best ’s avonds laat of ’s morgens vroeg als je kinderen in bed liggen.
Arbeid is dan alomtegenwoordig in het leven. Is dat iets aanlokkelijks? Zo zijn we weer terug bij af, terug naar de tijd waarin arbeid het merendeel van het leven opslokte. In plaats van ouderwetse loonslaaf worden we slaaf van het Nieuwe Werken.
Als we daarentegen echt het parttimeparadijs zouden realiseren, dan hoeven we niet meer zo onevenredig veel aandacht te besteden aan het onderwerp meer vrouwen in de top. Dat wordt dan namelijk een kwestie die zich uiteindelijk vanzelf zal oplossen als het proces van verantwoordelijkheid delen is voltooid. Als mannen en vrouwen parttime werken zolang ze kleine kinderen hebben, krijgen mannen net als vrouwen tijdens de race een aanhangwagen aangekoppeld, zo rond hun 30e levensjaar, en hebben ze niet langer een voorsprong in de race.
Bovendien zullen beiden het positieve effect bemerken van het loskoppelen van de aanhangwagen (als de kinderen groot zijn). Ze zijn allebei gewoon nog in de race en kunnen weer versnellen, net zoals ze deden voordat ze met aanhangwagen moesten leren rijden (wat overigens ontzettend leuk en leerzaam is!). Vrouwen dus net zozeer als mannen. De loopbanen van mannen en vrouwen zullen daardoor gelijkvormiger worden én vrouwen zullen net als mannen gewoon economisch zelfstandig zijn, ook op latere leeftijd.
En last but not least: hun kinderen krijgen het goede voorbeeld voorgeleefd. Echt, er komt een tijd dat we niet beter weten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten