De ma-di-do vrouw - 30 oktober 2010

Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:

“Er zou opnieuw een brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”. 

Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

De ma-di-do vrouw  -  30 oktober 2010

Het artikel van Elma Drayer in Vrij Nederland 42, 2010 doet bij mij de vraag rijzen: wil de eerste ma-di-do man opstaan?

Leg mij nou eens uit hoe het werk van mannen is veranderd als gevolg van de tweede feministische golf. IS er eigenlijk op dat vlak wel iets wezenlijks veranderd?

Al het verhaal gehoord van de man die aankaartte dat hij over een paar maanden zijn eerste kind zou krijgen en daarom per se 3 dagen wilde gaan werken omdat hij zelf voor zijn kinderen wilde zorgen. De manager, die zelf al twee kinderen had, begreep precies wat hij bedoelde en zorgde samen met hem voor een creatieve oplossing.

Van welke planeet komt deze briefschrijver zal de lezer inmiddels denken.

Alles is in het werk gesteld om maar fulltime te kunnen blijven werken:

-          meer doen in het huishouden? Geen punt, doen we dat samen in het weekend of we nemen een werkster.

-          De kinderen naar school brengen? Geen punt, kom ik gewoon voortaan later thuis

-          Wil je echt meer uren gaan werken? Oké, dan gaat ie maar naar de kinderopvang. Regel jij dat even?

-          Is er te weinig kinderopvang? Laten we gauw een blik vrouwen opentrekken om het uit te breiden

-          Raak je toch nog overspannen van al dat geregel (wat stelt het nou eigenlijk voor), moet ik ook eens een dag thuis zijn: oké, prop ik gewoon mijn uren in 4 werkdagen in plaats van 5. Moet ik wel ’s avonds wat extra achter de pc hoor.

-          En de laatste vondst: Het Nieuwe Werken. Wel thuis zijn, maar met je hoofd bij je werk in plaats van bij je kinderen.

Genieten van twee werelden is héél goed mogelijk. Ik heb dat zelf ook gedaan. Heerlijk! Maar ik zie nog heel weinig mannen die, zoals mijn partner, ook daadwerkelijk verantwoordelijkheid nemen voor de opvoeding van hun kinderen. Vaak komen ze er pas als ze opa zijn geworden achter dát het genieten is. Jammer!

Ophouden met afschuiven dus en lang leve de ma-di-do mannen!