Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:
“Er zou opnieuw een
brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en
mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die
in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk
gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen
groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en
onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”.
Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Geen last, maar lust (18 november 2006)
"Hoe kun je aan het werk als je tussen de middag een uur moet overbruggen en om drie uur 's middags alweer bij school moet staan", vragen Robin Uitham en Carlijne Vos zich af (Het Betoog, 11 november 2006).
Er is een simpele oplossing waarbij u zelf uw kinderen tussen de middag kunt opvangen. U en uw partner behouden dezelfde promotiekansen. U werkt elk 70 procent, gemiddeld ongeveer 30 uur per week. Hoe dat kan? Bijvoorbeeld door te werken volgens een patroon van drie hele en twee halve dagen die u met uw partner wekelijks afwisselt.
Op de hele dagen begint u laat en brengt eerst de kinderen naar school, op de halve dagen begint u vroeg en bent op tijd weer op school tussen de middag. 's Middags heeft u een paar uur voor u zelf voordat u de kinderen weer moet ophalen.
Vaders en moeders hoeven niet op het werk af te haken; ze kunnen werk en kinderen combineren. Door dat samen te doen, is het geen last maar een lust.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten