Man mag z'n klusje blijven doen - 28 april 2011

Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:

“Er zou opnieuw een brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”. 

Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Man mag z’n klusje blijven doen  -  28 april 2011

Die vrouwen toch. Nog te beroerd om een zware tas voor die arme jongens te dragen. En maar denken dat er geen verschillen zijn tussen de seksen, terwijl het juist zo leuk is dat die er zijn.

Heeft er iemand onlangs beweerd dat we mannen hoog nodig met barbies moeten laten gaan spelen? Wie zou dáár nou iets mee opschieten? Na 3 keer lezen van de bijdrage van Gerhard Hormann in Opinie & Debat van de Volkskrant van 21-04-2011 is me nog steeds niet duidelijk wat hij nou precies wil beweren, behalve: het is nu eenmaal zoals het is. Zwart is zwart, wit is wit. Ja, dûh… zou mijn zoon zeggen. Al rukt heel Boer & Croon uit, de veranderingsgezindheid van deze jongeman is dusdanig dat er niet veel beweging in te krijgen zal zijn.
 
Hoog tijd om een paar geruststellende woorden te spreken. Je mag als man van de toekomst gewoon doorgaan met de vuilnis buiten zetten, zware koffers tillen en het leertje van de kraan verwisselen (bestáán die er nog, leertjes?). Zou stofzuigen ook nog lukken of is dat te zwaar om te doen? De vrouw van de toekomst is dan heus niet te beroerd om een knoopje aan te zetten, te strijken en de plee te doen. Dat suffe huishouden samen regelen is echt een eitje.

Wat moeilijker blijkt te zijn is iets te láten. Het lijkt wel een verslaving. Maar onmogelijk is het niet. Je hoeft het niet totaal op te geven en ook niet voor altijd, dus het vált mee. Een tijdje, een beetje minder werken, is de vraag. En niet omdat je geen echte man meer mag zijn, maar om je vaderschap een leukere inhoud te geven. Leuker dan alleen maar geld verdienen en ’s avonds nog even je kind in bed stoppen.

Dat vraagt om optreden, poneren en dirigeren richting je werkgever. Gelukkig gaat dat mannen makkelijk af, zoals Evelien Tonkens in haar column in de Volkskrant van 9 maart jongstleden al zei.
Als je moderne vrouw dat dan óók doet: minder gaan werken als jullie eerste kind er is, dan kunnen jullie zelf je kinderen grootbrengen. Die had je immers ook zelf keurig ingepland en – godzijdank – ook nog gekregen. Zet je creativiteit en intelligentie dan in om er ook samen voor te zorgen. Werk zal er altijd blijven, maar je kinderen zijn maar even jong. Zonde om daar niet van te genieten.