Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:
“Er zou opnieuw een brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”.
Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in bijna alle gevallen - op onderstaand stukje na overigens ! - in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
We stoppen ermee! - juni 2012
Politici en werkgevers gaan er vaak voetstoots vanuit dat bezuinigingen in de kinderopvang ten koste zullen gaan van de arbeidsparticipatie van vrouwen. Zij, die vrouwen, worden bij bezuinigingen gedwongen (door wie?) minder te gaan werken en de rampspoed die dit tot gevolg zal hebben valt niet te overzien. Vrouwen kunnen geen carrière meer maken en wordt het recht ontzegd op zelfverwezenlijking en een gevoel van eigenwaarde. Vrouwen móeten hun kinderen wel naar de opvang brengen, is de redenering, anders kunnen zij onvoldoende tijd aan hun werk besteden.
In een ingezonden stuk in de Volkskrant van 6 juni 2012 werd in de rubriek Opinie & Debat zelfs door iemand gesuggereerd dat als een vrouw minder uren werkt, omdat haar kinderen minder naar de opvang kunnen, zij haar carrière aan de wilgen kan hangen. Want op de werkvloer, zo stond er, gelden dezelfde regels voor mannen als voor vrouwen.
Was dàt maar waar. In dat geval zou het standaard excuus van mannen wegvallen om na de geboorte van het eerste kind niet minder te hoeven gaan werken: hun – meestal - hogere salaris. Zolang vrouwen zich onder dit mom wel naar huis laten sturen en afzien van een gelijkere verdeling van de uren besteed aan werk en opvoedingstaken zal er nooit een einde komen aan deze ongelijkheid in beloning.
Kinderen krijgen vinden werkgevers oké zolang de mánnen in het bedrijf kinderen krijgen. Vróuwen die kinderen krijgen zijn nu eenmaal lastig en kosten handenvol geld. De gemiddelde middenstander zit nu hard te knikken.
Zo langzamerhand kom ik tot conclusie dat er voor vrouwen niets anders meer op zit: een baarstop.
Dat maakt alles stukken overzichtelijker. Niets weerhoudt hen er dan nog van zich net als mannen volledig te wijden aan hun werk. Qua opleidingsniveau verschillen zij gemiddeld niet meer van mannen en qua gezondheid ook niet. Nou ja, ze worden dan nog wel elke maand ongesteld, maar daar valt vast ook nog wel een mouw aan te passen.
Allemáál krijgen we zeeën van tijd realiseer ik me opeens! En stel het je eens voor: niemand hoeft er dan meer te kiezen tussen carrière of gezin….. Wat heerlijk moet zo’n leven zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten