Luiigheid en gemakzucht - 9 april 2011

Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:

“Er zou opnieuw een brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”. 

Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Luiigheid en gemakzucht  -  9 april 2011

Hard werken is het devies van Aleid Truijens (Volkskrant 6 april 2011) en haar vader. Daar varen we wel bij. Eens. Maar het is een misverstand te denken dat het níet hard werken zou zijn als je zelf je kinderen grootbrengt en ze niet naar de kinderopvang brengt en de voor- en naschoolse opvang. Die zorg op vele anderen afschuiven, dát is pas luiigheid en gemakzucht.

Opvoeden is inderdaad ondergeschikt geraakt aan geld verdienen en zelfontplooiing. We hebben overheidsbeleid ontwikkeld dat stimuleert dat ouders zoveel mogelijk werken en zo min mogelijk tijd besteden aan het grootbrengen van hun kinderen. Dat kinderen desondanks op hun pootjes terechtkomen, sterker nog, zelfs als het niet zou uitmaken dat ouders doordeweeks geen tijd voor hun eigen kinderen vrijmaken, dan mag nóg de vraag gesteld worden of dit eigenlijk wel een ideale situatie is die we met zijn allen zouden moeten nastreven!

Wendy Schouten stelde die vraag onlangs in Opinie & Debat, omdat zij momenteel in Zweden woont en ziet welke negatieve effecten het Zweedse opvoedkundige model heeft dat we ons hier in Nederland als voorbeeld stellen. Zij neemt daarmee ambitieuze tweeverdieners de maat – als er al van de maat nemen sprake zou zijn, het was meer een appèl om nog eens na te denken – en dus niet per definitie alleen vrouwen. Dat Aleid Truijens zich aangesproken voelt is een teken aan de wand. Ook zij onderkent kennelijk niet dat mannen net zo zeer verantwoordelijk zijn voor hun eigen kinderen als vrouwen.

Er komt in haar reactie op Wendy Schouten’s stuk overigens wel een man aan bod: haar hardwerkende vader voert ze ten tonele. Die blijkt als opa veel plezier te hebben beleefd aan het zorgen voor zijn kleinkinderen, de kinderen van zijn schoonzoon en dochter. Jammer, vind ik dat, dat mannen er opa voor moeten worden om erachter te komen dat ze best voor kinderen kunnen zorgen en hoe leuk het is met hen op te trekken.

Ik ben van mening dat het én voor de kinderen én voor het welzijn van gezinnen én voor de emancipatie (wat een ouderwets woord hé!) beter zou zijn als mannen en vrouwen hun kinderen centraal zouden stellen in de tijd dat ze met hen als gezin samenleven. Beide ouders zouden tijd moeten vrijmaken om voor hun kinderen te zorgen. Vrouwen hoeven zich door dit appèl niet aangesproken te voelen, díe zijn al sterk veranderd op dit punt en werken naast de opvoedingstaken. Nu zijn mannen aan de beurt om van hun veranderingsgezindheid blijk te geven. 

De vader van Aleid had groot gelijk. Werken geeft inderdaad energie. Besteed die als je kinderen jong zijn óók aan hen en besteed hén niet uit aan de kinderopvang en de voor- en naschoolse opvang. Waag het niet om pas als opa erachter te komen hoe leuk het is om er voor je (klein-)kinderen te zijn, zou ik zeggen.
De voorsprong die we in de samenleving aan mannen op hun carrièrepad geven, raken ze daarmee wel kwijt -  sorry jongens -, maar de carrièrekansen worden dan wel eerlijker verdeeld. Eens kijken wie er dan eerder aan de top zijn.