Prioriteiten (4 mei 2007)

Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:

“Er zou opnieuw een brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”. 

Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Prioriteiten   (4 mei 2007)


Ook toen de tussenschoolse opvang nog 'de overblijf' werd genoemd en door overblijfmoeders werd gerund, was het een en al chaos en stress voor de kinderen (Volkskrant - Forum, 2 mei 2007). Wie dat niet wil en zijn kinderen een rustige pauze tussen de middag gunt, haalt gewoon zelf de kinderen op van school en laat ze rustig thuis eten en spelen. Dat is leuk!

De prioriteit moet inderdaad liggen bij de veiligheid en het welzijn van de kinderen. Kinderen mogen erop vertrouwen dat hun ouders voor hen opkomen. Niet door de verantwoordelijkheid af te schuiven op anderen, maar door zelf iets op te offeren.

Vader en moeder blijven verantwoordelijk voor het grootbrengen van hun kinderen. Daar zouden ze invulling aan kunnen geven door in de jaren dat de kinderen hen nodig hebben parttime te gaan werken. Is dat nou zo veel voor moeite voor 'iets' waar je zelf voor gekozen hebt?