Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:
“Er zou opnieuw een
brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en
mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die
in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk
gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen
groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en
onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”.
Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
De vrouwen, die tegenwoordig in de luxe situatie verkeren dat ze in beginsel de mogelijkheid hebben te kiezen op welke manier zij hun kinderen willen grootbrengen, zouden zich bij het maken van hun keuze bewust moeten zijn van de consequenties.
Vrouwen die de doelen van de vrouwenbeweging ondersteunen - zoals eerlijke verdeling van het werk binnens- en buitenshuis, meer vrouwen in hogere posities, waardering van het maatschappelijk belangrijke werk dat opvoeden is - zouden zich moeten realiseren dat de eveneens verlangde kinderopvang consequenties heeft die op langere termijn contraproduktief zijn voor genoemde doelen.
Een keuze voor kinderopvang houdt in:
- dat je impliciet de gedachte ondersteunt van je man/de mannen dat zijn/hun werk belangrijker is dan de opvoeding van de kinderen en jouw werk;
- dat je kinderen het voorbeeld geeft dat het de vrouwen zijn die moeten zorgen voor zowel de opvoeding als de opvang van kinderen (hoeveel mannelijke crècheleiders zouden er zijn?);
- dat je je kinderen de indruk geeft dat ze jou in de weg staan. Ze zijn vaak al een probleem voor ze geboren zijn. Hoe vind ik tijdig opvang voor ze, zodat ik, net als de meeste mannen, door kan gaan met mijn leven alsof er niets gebeurd is? Een extra vrije dag van school wordt niet als plezierig ervaren, maar als een kleine ramp. Het kind neemt waar: ik ben vrij, maar zij zijn niet blij;
- dat je niet de nadruk legt op de noodzaak parttime banen voor mannen en vrouwen te creëren, waardoor beide seksen een eerlijker kans op het vervullen van hogere posities krijgen;
- dat je niet het accent legt op het vergroten van mogelijkheden voor flexibele werktijden en percentagecontracten voor mannen en vrouwen in de jaren dat de opvoeding van kinderen veel tijd vergt;
- dat je kiest voor een bepaalde, beperkte invulling van de moeder- en vaderrol.
Het is dus maar waar je voor kiest!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten