Twee weken vaderschapsverlof en dan? - 5 augustus 2008

Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:

“Er zou opnieuw een brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”. 

Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Twee weken vaderschapsverlof en dan?  -  5 augustus 2008

Na de twee weken betaald verlof die GroenLinks voor vaders zo nuttig acht, kan vader gewoon weer doorgaan met zijn werk, alsof er niets gebeurd is. Zo’n voorstel draagt helaas niet bij aan het vergroten van de rol van vaders in de opvoeding van hun kinderen.

De overheid stimuleert nog steeds dat ouders niet zelf voor hun kinderen zorgen. Als een fulltime werkende moeder en vader minder uren gaan werken om samen hun kinderen op te voeden, wordt het inkomensverlies niet gecompenseerd, zelfs niet gedeeltelijk. 
Blijven ze werken en brengen ze hun kinderen naar de kinderopvang, dan ontvangen ze daarvoor een vergoeding, zodat ze er in inkomen nauwelijks op achteruit gaan.
Als ze het in hun hoofd halen om hun kinderen in de vertrouwde handen van opa en oma achter te laten, worden ze onmiddellijk afgestraft. Dát is niet de bedoeling. 
Pas als ze hun kinderen laten opvangen door liefst jonge, laag opgeleide en onderbetaalde vrouwen, dán doen ze het goed.

Ook een taskforce Voltijd Min, als tegenhanger voor de Deeltijd Plus taskforce, suggereert qua naam alleen al dat we van mannen nu eenmaal niet kunnen verwachten dat ze een serieuze bijdrage aan de opvoeding van hun eigen kinderen leveren.