Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:
“Er zou opnieuw een
brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en
mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die
in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk
gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen
groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en
onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”.
Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Wat een leuke manier om de VVD te prikkelen: gratis kinderopvang nationaliseert het familieleven, schrijven Harrie Verbon en Tim Willems (Forum, 13 september 2006).
Het leven van de vrouw en haar kind is altijd al onderwerp van discussie geweest. Dat van de man bleef nagenoeg buiten beschouwing. Nog steeds gaan we ervan uit dat mannen hun werk niet parttime zouden kunnen uitoefenen. Het inkomensverlies weerhoudt het stel er toch vaak van de opvoedings- en verzorgingstaken eerlijk te delen.
De doordeweekse vaderlijke bijdrage beperkt zich in veel gevallen tot een dagje minder werken. De moeder wil daar niet voor onder doen en het resultaat is dat drie dagen crèche bij veel tweeverdieners een gebruikelijke oplossing is geworden. Een oplossing voor het probleem dat kind heet.
Laten we eens iets nieuws gaan proberen. Als een man en vrouw voor kinderen kiezen, dan zijn ze samen verantwoordelijk voor de opvoeding. De rol van de overheid beperken we tot het bewaken dat kinderen worden verzorgd en opgevoed. Tevens stimuleren we dat deze taak ook in het private leven goed kan worden uitgevoerd.
Dat is mogelijk door de ouders - gedurende de jaren dat zij minder uren aan het arbeidsproces deelnemen - een deel van het verlies aan inkomen te compenseren.
Niet voor ouderschap verlof geven, maar ouderschap belonen. Dan wordt gestimuleerd dat beide ouders de publieke arbeid (het werk) en private arbeid (de opvoeding) eerlijker delen.
Zo'n aanpak staat niet in de weg dat ouders die hun kinderen liever toch naar de crèche brengen die vrijheid hebben. En stellen die bewust voor één kostwinner kiezen, houden natuurlijk ook die mogelijkheid.
De discussie kan dan gaan over de hoogte van de compensatie, hoe we kunnen stimuleren dat men eerder aan kinderen begint (om de kosten van de gezondheidszorg te beperken), hoe we loopbanen kunnen flexibiliseren en aanpassen aan de levensfasen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten