Eind september 2012 las ik in Opzij een interview met Hedy d'Ancona waarin zij de volgende ware woorden sprak:
“Er zou opnieuw een brede emancipatiebeweging op gang moeten komen, buitenparlementair en mondiaal. Kijk, als je praat over het inhalen van achterstanden, zoals wij die in de jaren zeventig en tachtig aankaartten, dan is een en ander behoorlijk gelukt. Maar wij hadden het ook nog over iets wat daaronder zit dat vele malen groter is: het veranderen van de maatschappij als het gaat om de reorganisatie van het betaalde en onbetaalde werk. Dat is de essentie. En dat is gewoon niet gelukt”.
Dit was voor mij aanleiding om nog eens terug te kijken naar stukjes die ik in het verleden over emancipatie geschreven heb en die in de Volkskrant zijn opgenomen. Ik heb ze nu op dit blog geplaatst. Je kunt er mooi aan aflezen dat er nog niet veel veranderd is!
Werk aan de winkel!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Mannen, graag wat meer ambitie - 2 juli 2008
Wat zou het toch mooi zijn als je kinderen zou kunnen krijgen zonder dat dat effect zou hebben op je werk. Je gaat gewoon door alsof er niets gebeurd is.
Voor vaders is dit in de meeste gevallen al realiteit. Voor moeders gaat de taskforce DeeltijdPlus dit doel dichterbij brengen, onder meer door het ambitieniveau van mannen en vrouwen te onderzoeken.
Stel nu eens dat uit dit onderzoek gaat blijken dat mannen ambitieuzer zijn dan vrouwen – het zou zomaar kunnen -, wat zou dan het doel van het emancipatiebeleid van de overheid worden? Dat vaders gestimuleerd en gemotiveerd moeten worden om voor hun eigen kinderen te zorgen, zodat beide ouders opvoeding en werk kunnen combineren? Of, zouden moeders ambitieuzer moeten worden?
In plaats van de energie te richten op de kinderen en de moeders, wordt het hoog tijd om eens aandacht te besteden aan de vaders. Mannen met ambitie slagen er vast en zeker in om ook als zij minder uren werken de top te bereiken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten